BİR AY

Rahmetli Osman Aydemir,Kırıkkalede oturduğu için tarlalarını Lömen
emmiye satıyor. Günlerden 1 Eylül. Lömen emmi parayı bir Ekimde vereceğini söylüyor.Osman emmi-- Şart olsun bir aya bırakmam bu ay isteri-- diyor. 30 eylül Teklifini kabul edip, sürenin yine bir ay olduğunu aklına getiremiyor.

DOĞRUSU

Bilgi ve görgü bir emeğin,yaşam tarzımıza kattığımız yeniliklerin sonucu ulaşılan şeylerdir. Çoğumuz kendimizi ölçüp tartmaktan rahatsız olururuz. Kendi gerçeklerimizi seslendirmekten kaçınırız. Bunun bir istisnası var. Rahmetli Ziya Atılgan, Askerlik dönüşü kendisine - Anlat bakalım - diyenlere -Ne anlatayım Eşşek gittim eşşek geldim -
Demek cesaretini gösteriyor. (Kendisini tenzih ederiz ) Keşke hepimiz kendi hakkımızdaki olumsuzlukları cesurca dile getire bilsek. Sonunda

IRMAK:

1974 senesinin Yaz aylarıydı hava cok sıcaktı hatırladıgım kadarıyla ÖMER AKSOY,CELAL AKSOY,KADİR UNSAL,SEYFULLAH emmının oglu MUSTAFA SAMUR ve ben (YASAR SAMUR) ırmaga yuzmeye gitmşstik.Ilk sıralar karar verememıstık sonra MUSTAFA SAMUR gürcüye gidelim dedi ama CELAL IRFAN emminin bucagı daha iyi dedi bızde köprünün üstüne gitmiştik.Herşey normaldi suya girdik oynuyoruz,derken ırmağın karsısına gecmek gerekiyordu. Ben yüzme bilmediğim için biraz tereddüt ettim ama geçmeye karar verdim derken nefesimin kesildiğini hissettim güneşin bulanık olduğunu gördüm ve garip seslerin geldiğini duydum.KADiR UNSAL'ın yaşar suya gidiyo dediğini duydum ama son anda CELAL kolumdan tutup cıkarmıs ben kendımden gecmısım ama sonucta kurtarmıstı.Onun ıcın CELAL AKSOY'a ÇOK TEŞEKKÜR EDERİM...... YAŞAR SAMUR

MARKET:

Sayfanızı gezdim bazı ilkler eklemek istiyorum gözünüzden kaçmış olabilir köyümüze hijyenik ortamda saçmalıgımıza dünyanın en küçük iki ortaklı marketini abimle ben açtım. Altı somuruklu şeker bir dizine kadarda nohutlu atike şekeri satmadık.Şayak renkleri varya saglıga zararlıdır diye iki saat daha yememek için dayansaydık şahin emmiyi iflas ettirecektik sarmayeyi de ondan kazandık ev yaptırırken tanesini bir kuruştan olmak üzere ihale bizde kaldı insan oglu işte iyilige kötülük ah yine akşam oldu yemeklerden ne var acaba soganlama veya pezzik kurusu dünyanın en iyi sebzeleri imiş bunlar. Anam bunları bilirde başka sebze meyve bastırırmı eve hormonluymuş diye pilava çok az yag kullanırdı kolestorel yapmasın diye yanında da az şekerli şerbet ana şekeri az oglum diyabet yapar cerreh sanki ana gı babam niye et almıyor evladım teessüf ederim bilmiyormusun neyi gı babayın vejeteryan derneginin kurucu üyesi oldugunu alsana sosyal bir aile sivil toplum örgütlerine üyelik hormonsuz besinler bir ses duydum çıktım dışarı güllü teyzenin damından agızını iki elleri arasına almış güya ses saga sola fazla yayılmayacakmış ürüştü emmi dellal çagırıyor eeeyy ahali duyduk duymadık demeyin yarın ganel ayıtlanmaya gidilecek allah dan başka bişey degilmiş allah rahmet etsin büyük adamdı yoksa bekçi yaparlarmı köye köyde hiç kimsenin adli sabıkasında kaydı yoktu yine canım bir sigara istedi mevsim kış atılan vızzıklar hep ıslanıyor şu kış bir geçseydi nihat amcaya selamlar necip bey brilantini kullanırdı saçlarını parlatmak için inşallah tazminat davası açmaz benim de olsada bir kaç kız tavlasam köyde sokakta gözüme hacı mustafa takıldı vardım yanına saçları parlak herhalde aynı niyeti taşıyordu benimle dayından mı aldın lan yok oglum zeytin yagınız varmı anlaşıldı geldim eve zaten iki bardaktı bir çay bardagı doldurdum döktüm kafama güneşe çıktım arkası tengerlek teneke yuvarlak aynayı evde unutmuşum bakayı dedim girdim eve anamda geldi çıktımı küt diye olmuşum bir kırk pınar pehlivanı o ne lan anlamazmı aldı beni eline sabunda hacı şakir olsa ya termosfon bozulmuş soguk suyla bir eliyle sabun sürüyor diger eliyle kafamı deliyor allah canını alsınn sürtük gıran giresiceler feryedıma ziya ancam yetişti köyün en şık adamı olarak her ne kadar irfan naci kırbıyık olsada tarih bunu yalanlıyor bir elbiseyi on altı yıl giyen anarın son anketine göre dedemin amerikadan getirdigi görüşünde birleşiliyor on altıncı senenin son gününde kendiliginden çürüdügü için yere dökülmüştür dedem hacı muharrem den rivayet olunur o gün aile çok üzülmüş o gece bir rüya görür sabah kalkar aileyi toplar üzülmeyin çocuklar bu elbise bir gün daha kalsaydı on yedinci yıla girecekti allaha havalem ya bu şu demek on altı devlet kurduk ya elbise o gün çürümeseydi anadon .                                                                                                                          ... ERGEN ATILGAN

ZAMANTI IRMAGINDA YUZME OGRENMEK :

Zamanti irmagi,bitkilere, meyvelere,agaclara,otlara,hayvanlara can veren,insanlarin balik avladigi herturlu olanaklarindan yararlandigi,ayni zamandada cok insanlarin ocaklarini sonduren cocuklarini veya aile fertlerinden birini bogularak kaybeden Zamanti irmaginda yuzmek nasil veya yuzmeyi ogrenmek nasil birseydi...Gunlerden birgun amca ve hala cocuklariyla beraber her zamanki yuzme yerimiz olan Bucak a dogru yola cikmistik.Oraya vardigimizda mayolarimizi giyip belimize kadar gelen irmagin suyunda oynamaya baslamistik oynamaya diyorum cunku icimizde dogru durust yuzme bilen yoktu ve ben hic yuzme bilmiyordum.irmagin icindeyim, su belime kadar gelmisti suyunda akintisiyla yavas yavas asgilara dogru gidiyordum cok zevkli oluyordu boyle suyun icinde oynamak fakat biraz ilerleyince ayagimin altindaki kum ucgen seklinde bitiyordu,ayagimla sag tarafimi yokladim derinlesiyordu,sol tarafimi yokladim orasida derinlesiyordu,geri donmeyi yani akintiya karsi yurumek istedim, basaramadigim gibi ayagimin altindaki kumlar daha cok kayip gidiyordu.Eyvah..! ben simdi ne yapacaktim irmagin disindakilere baktim yasca hepside benden kucuk ve yuzme bilmeyenlerdi onlardan yardim isteyemezdim beni kurtarmak isterlerken kendileride canlarindan olabilirlerdi.koyden yardim getirmeleri ise saatleri bulurdu.simdi ne yapacaktim.kesin bogulacaktim,yada yuzmeye calisarak kiyiya ulasmam lazimdi,kiyiya soyle bir baktim en azindan 30-40 metre uzakliktaydi.( 3-4 metre) yuzme bilmedigim icin bana o kadar uzak gozukuyordu.bu arada ayagimin altindaki kumlar gittikce daha cok kayiyordu.Nefesimi tuttum <Ya Allah Ya Bismillah >deyip kendimi kiyiya dogru biraktim butun var gucumle kulac atiyordum o kadar hizli kulac atiyordumki suyun icinde terledigimi hissediyordum.Kafam suyun icinde hizla yuzmeye calisirken sanki 100 metre dunya rekoru kiracaktim ki.birden elimin sappp diye camura degdigini hissettim.Allaha cok sukur bogulmadan kiyiya gelmistim.bu aradada yuzebildigim icin cok sevinmistim tabiki kimseye belli etmemistim,bu arada beni goren cocuklar benim yuzdugumu gorunce sasirmislardi.kiyidan soyle bir baktim yuzdugum yer fazlada uzak sayilmazdi.eeee bu kadar yuzdugume gore yine yuzebilirdim ve yine ayni yerden yuzersem yine basarabilirdim.benim yaptigim cesaretmidir yoksa aptallikmidir bilemiyorum.Derken yine ayni yerden suya girdim ve ayni yere kadar yurudum belirli bir noktaya geldigimde yine, su derinlesiyordu.Yine kiyiya dogru baktim orasi o kadar uzak gorunuyorduku bana, suya girdigime bin pisman olmustum Allahim ne aptalim bir sefer bogulmaktan kurtuldum ne halt yemeye yine ayni yerden girdim diye kendi kendime soyleniyordum,bir yandanda az once yuzdum yine yuzerim diyordum.Ayagimin altindaki kumlar kayipta akinti beni suruklemeye baslayinca yine <Ya Allah Ya Bismillah > deyip kendimi koyverdim yine ayni tempoyla butun gucumle yuzuyordum, icimden dualar ediyor bir an once kiyiya varmaya calisiyordum,derken yine elimin camura carptigini hissedince kiyiya ulastigimi anladim.Icimde buyuk bir sevinc vardi ,cok canlar alan Zamanti irmagini yenmistim bogulmaktan kurtulmustum ,yuzmeyi azda olsa ogrenmistim.Mutlaka daha sonra tekrar denemistir diye icinizden gecirdiginizi hissediyorum ama hayir denemedim baska yerde suyun daha sakin oldugu yerlerde ve yuzmeyi iyi bilenlerin yaninda yuzmemi gelistirdim ve su anda kendimi kurtaracak kadar yuzmeyi biliyorum.NOT :bu yaziyi okuduktan sonra bende mecbur kalirsam,bende yuzmeyi ogrenirim deyip sakin denemeye kalkmayin ben sansliydim, siz olmayabilirsiniz.

                                                                                                                               D.ZEKI GURBUZ


DERNEK:

1950 li yılların başında, Kırıkkale bostanlıklıların rağbet ettiği önemli iş merkezlerinden başta gelenidir. Bekçi Abdullah Demirezen, Turgut Erdoğan, Mustafa Erdogan gibi Tanıdıklar aracılığı ile, MKE de iş alıyorlar. Sayıları 25-30 kişiyi bulan hemşehrilerimize, civar köyleride eklerseniz, epey kalabalık bir grup oluşuyor. Sonunda bir dernek kurmaya karar veriyorlar. Kararlaştırılan yerde toplanıp Derneğin amacını görüşürken, herkesin birer lira aidat vermesi konusunda anlaşıyorlar. Bu arada köylümüz Nail Mucuk sözalıyor. " A.....koyayım bir lira değilmi bende veririm "diyor. Hışımla yerinden kalkan Mustafa Erdoğan " Sus be dengesiz herif, Sen burayı Bostanlıkmı sandın "deyip güzel bir azarlıyor. Derneği kurup kurmadıklarını bilmiyoruz. Ancak, Bostanlık sevdalılarının, 60 yıl önceki seslerini duyar gibi oluyor, gayretlerini taktirle yadediyoruz.


GÖRÜŞMENİN BÖYLESİ:

Şu Sait Aydemir bir ömür adam vallahi.Turna abla ile nişanlı. Sanırım 1956 falan. Nişanlıların görüşmeleri yasak olduğundan, gizli görüşmenin yolları aranırdı. Gecenin bir yarısı, Eğitmenin evine korku ile yaklaştı, duvardan atlayıp avludaki ağaç merdiveni kucaklayıp, tandırlığın damına çekti. Tandırın bacasından aşağı sarkıttı. Lakin bütün bunları sessiz yapması mümkün değildi. Yinede merdivenin zemine değdiğini anladı. Bacakları titrese de, zar zor aşağı dogru inebildi. Nişanlısının orada yattığından çok emindi. Ayağı yere basar basmaz sert bir el ensesinden yakalayıp, patur kütür vurmaya başladı. O kadar faaliyete Eğitmen uyanmazmı. Turna ablayı başka odaya gönderip, azgın aşığı yakalamıştı. Sait ağabey, şaşkın ve mahçup kapıdan çıkarken, Pantolonunun paçasına kadar ıslattığını fark etmemişti bile. ( Çok değer verdiğim Sait Aydemir ve Turna Ablamın, hoşgörülerine sığınarak yazdım)


CİNLERDEN PERİLERDEN KORKMAK:

Çocukken cinlerle korkuturlardı.Camdan bakamazdık yanlız dışarı çıkmak kolay değildi. Kayalıklar sınangılı mezarlıklarda hortlaklar vardı.Başımdan geçen olayı anlatayım.Kabulu bucakta yonca sulamam gerekiyordu.Sabahleyin küreği aldım.Yonca sulamaya gittim .Arktan su savacağını açtım.Yoncayı suluyorum.Yoruldum biraz oturuyum dedim.Oturunca aklıma korkular gelmeye basşladı Rüzgar estikçe otların sesinden korkmaya başladım.Etrafıma baktım kimseler yoktu.Issız yanlızdım.Elimde kürek köye doğru yürümeye başladım.Arkamdan birileri geliyordu.Ayak sesleri geliyordu arkamdan.Sesi duyunca son sürat kaçmaya başladım.Arkamdan sesler geliyordu korkudan arkama bakamıyordum.Irmağın kenarına birde baktım ki sakallı bir adam eşşeğe ters binmiş.Onu görünce daha da korktum ama köye doğru kaçıyordum.Köye yaklaşınca biraz rahatladım ama harman yerine zor düştüm.Korkudan bayılacaktım.1 ay kabusunu gördüm.Küreğin sapından tutmuşum,kürek arkamdan sürünüp gelirmiş.Irmağın kenarında söğütü kesmişler.Kurumuş çatal söğüt insan gibi görünürmüş.Korkudan bilemiyordum.Sonradan                YAŞAR SAMUR

TÜRBE DAĞININ GECE YOLCUSU :

Bu hal böyle iken gine bıraktığım yerden başlıyorum.1956 yılı ramazan 10 nisan tarihinde raslamıştı orucun altıncı veya yedinci günü ben tomarzaya pazara gitmiştim.evde kalan elife ile gelinimiz şefrede dağ tarlaya çift sürmeye veye bostan ekmeye gidyorlar.evde kalan valide çocuklarla meşgul iken oğlum mesut ve kardeşim zamirin kızı hatice annelerinin yanına gitmek için evden çıkıp tutuyorlar tarlanın yolunu. hatice kırık hüseyinin harmanından geri dönüyor mesut ise bilmediği bir istikamette alıyor başını gidiyor.eve gelen annesi akşam yakını çocuğu soruyor ve arıyorlar bulamıyorlar bu arada vakitte iftar zamanı olmak üzere iken sağa sola akrabalarının evine koşuyorlar hiç bir tarafta çocuk yok çocuk mesut ise 4 yaşında kendiside çok mahçup durumdadır iftar zamanı geçmek üzere köye geldim bizim kapıda sağa sola koşuşmalar var çok korktum ilk rasladığım valideme bu ne hal diye sordum o da mesutu kayıp ettik diye cevap verdi bende neye uğradığını bilmeyen bir deli gibi rastgele yere koştum feket nereye gittiğimi ve ne aradığımı bilmiyordum.Allah komşunun yokluğunu vermesin o gece söfür zamanına kadar bütün konu komşu ve hısım akraba ellerinde fenerle köyü ve etraftaki dere,tepe ve kuyulara adam indirerek aradılar bulamadılar o gün bizim evde ne iftar ne de söfür yemeği yendi 48 saat oruçlu kaldık ben ise bir kaç kişi ile sabaha kadar dolaştım çare yok yerlere yatıp dinliyorum acep yavrum ağlarda sesi duyulur mu diye bir taraftan, bir ses yok etraf köylere adam göndereyim ve bu arada hükümetede haber vereyim diye düşünüyorum ama gel benden sor hayatta bundan büyük acı bundan zor ızdırab yok diyebilirim çünkü insanın aklına her iş her fenalık hatta her canavarlık geldikçe deli olmamak hiç bir şey değil evlerde sobasız oturulmayan bir bahar ayı biz soba başında otururken o zavallı yavrucak yalın ayak başı açık bir entarinin içinde acaba nerelerde o gecenin zindanı karanlıkları içinde ANA diye ne gibi dille döküp ağlıyordur. orasını ancak cenabı hak bilirdi o gün yine sabah olmuştu dünyayı nura boyayan güneş gine aynı yerinden doğmak üzere idi karım elife ise kaybolan bir evlat acısı ile sanki yetmiş yaşında beli bükülmüş bir ihtiyar gibi dört büklüm olmuş mukadderate boyun eğerek kanlı gözyaşlarını dökerek ahh eylemekte idi ben ise fecir sökerken kuşların cıvıltısı koyunların kuzuları için melemesi benim derdime dert kattılar o an nereye gideceğimi bilmeden evden ayrıldım dere, tepe ,dağ ve taş demeden dolaştım sonra ümidim kesildi köye döndüm bu arada yavrularını emzirmiş sahiplerine sütlerini vermiş olan inekleri çobanları bizim köyden niyazi yüksel adındaki çoban olan kırık hüseyinin harmanında geçer geçmez bana rasladı kendisinden şu ricada bulundum sürüsünü türbeye çıkarıp oraları aramasını ve oradanda her tarafa bakarak belki çocuğun ölüsüne kurt kuş dolaşırda görürsün diye bu hizmeti yapması için rica ettim sağolsun o arkadaşta kabul etti zaten ben de o kararda idim diye cevap verdi ondan sonra ben de etraf köylere ve ırmak boylarına adam gönderdim mahzun mahzun eve döndüm fakat eve gitmek bana mezara gitmekten daha zor geliyordu bizim evin önüne köyün bütün kadını,çocuğu birikmişti ben artık çocuğun hayatından vazgeçmiş hiç olmazsa soğuk yüzünü bir kerecik görelim ve öldüğüne kalbim inansın diye Allaha yalvarıyordum.. bu arada bizim köyden sağolsunlar bir kaç komşu zamirin kızı haticeyi türlü vaadlerle kandırıp mesutla nereye gittiklerini öğrenmek için haticeyi önlerine sürüp iz takibine düşmüşler tabiri caizse bir av köpeği avcısının önüne düşerde avının izini takip eder ya aynı öyle öne düştü tıpış tıpış kör kuyu yolunu tuttu ve buradan gitti ben geri döndüm dedi bu arada türbenin tepesinden canıma can katan hayırlı bir haykırış işittik çocuğu buldum diye sığır çobanı niyazi yüksel bağırıyordu ben de yanımda bulunan arkadaş ve komşulara sorun dedim sağ mı yoksa ölü mü,,,,sağ sağ diye arkaya arkaya çağırdığında dünyalar benim olmuştu ve karanlık bir geceden mutlu bir güneşe ve yetmiş yaşında yirmi yaşına girmişe dönmüştüm o an hemen buradan yıldırım gibi koşan yılmaz türker çocuğu sırtladı ve köye getirdi bizim kapı köyün erkeği kadını ile mahşer yerine dönmüştü MESUT ,yılmazın sırtında gelir gelmez ANA ben acıktım gece o kadar çağırdım ve ağladım niçin çıra yakıp üzerimi örtmedin dedi en acılı tarafıda ölünceye kadar unutmam gecenin zindani karanlığında döktüğü gözyaşları yüzlerinde iz yapmış ve ayklarına batmadık diken kalmamıştı kimbilir o zavallı yavrum o taşların kevenlerin içinde yalın ayak korkunç gecenin karanlığında oralarda ne yaptı ve ne kadar ağladı cenabı hakka her zamanlar şükürler olsun o yavrucağı gecenin soğuğunda mukaddes türbenin başında arkadaş olarak ta bir tilki gönderdi ve biz aciz kullarının yüzüne baktıda sağ selamet kavuşmayı nasip eyledi evet insan olanın çocuğu olur cenabı hak verir verdiği gibi türlü türlü hastalıklar verir suya düşer,ateşte yanar cenabı hakkın takdir ettiği ölümlere boyun eğerek ölüsünü toprağa koyarlar orası bir mekan olur ve ümit kesilir fakat bu iş böyle değil miş ne öldüğünü ne suya düştüğünü bilmiyon kalbin binbir türlü facialar canlanıyor ve aklına her türlü işler geliyor.Sığır çobanıda şöyle anlatıyor çocuğu bulduğunu:türbeye hayvanları dağıttım otluyorlardı ben ise iki üç defa türbenin etrafını dolaştım umudum kesilmişti türbenin doğu güney sırtından ardıca çıkan sırt üzerinde bir tilki gördüm ve tilkiye bakarken tilkiden 5 -10 metre aşağıda taşın üzerinde çocuğun yattığını gördüm koştum yanına acaba sağ mı ölü mü diye tereddüt ettim baktım ki sağ ve halen mışıl mışıl uyuyordu kendisini uyandırdım ANA diye ağlamaya başladı ben de teselli etmeye çalıştım ve çocuğu köyden gelen adamlara teslim ettim biz ise çobandan olduğu gibi bütün köy halkından memnunuz cümlesinden Allah razı olsun böyle acıyıda kimseye vermesin,,,,oğlum MESUT ise o ana kadar konuşmasını bilmez meramını derdini iyice anlatamazdı ayaklarıda yere iyice sağlam basmazdı bu kaybolma cenabı hakkın bir lütfu oldu geldikten sonra konuşması açıldı köyün her tarafını dolaşma kuvveti hasıl oldu çok şükürler olsun biz de sevindik ve kendisine sorduğumda ANAMIN yanına gittim ama bulamadım diye cevap verdi o günü anne-baba olarak bir türlü unutmayız işte ben de 4 yaşındaki küçük oğlum MESUTUN hikayesini TÜRBE DAĞININ GECE YOLCUSU diye yazdım.....17 Nisan 1956 babası H.MUSTAFA AYDEMİR (ula baba sen neymişin öyle)     HACI AYDEMİR'İN KALEMİNDEN ERHAN AYDEMİR GÖNDERDİ